الشيخ الأميني ( مترجم : واحدى )

372

الغدير ( فارسى )

- خوشا به حال تو اى باد صبا ، هرگاه روزى به وادى قبا بگذرى ، از مردم حى كه بر آن تپه‌ها آرميده‌اند ، بپرس : - آيا دورى گزيدنشان از ما ، از روى ملال است يا از ره ناز و دلال ؟ - ايشان ياران و همسايگانى بودند كه ما را به چنين وضع نامطلوبى گرفتار كردند و با رفتنشان ، ديگر احوال ما قابل وصف نيست . - آنان خواه مهر بورزند يا جفا كنند يا نابودمان سازند ، مهرشان در دل جاودانه و زوال‌ناپذير است . - اينان بزرگوارانى هستند كه فوق بزرگوارىشان قابل تصور نيست . هركس در محبت ايشان بميرد ، شهيد محسوب مىشود . - چنان شهيدى كه گويى كسى در پيش مولاى خود كه اخلاقى پسنديده و كردارى ستوده دارد ، به خاك و خون غلتيده است . - اين شخصيت ، همان صاحب زمان و امام منتظر ما ، و كسى است كه آنچه را نخواهد ، تقدير الهى بر آن جارى نمىشود . - چرا كه او حجّت خداى بر همهء آدميان ، و بهترين مردمان روى زمين است . - او كسى است كه جهان هستى ، رشتهء ولايت او را به گردن دارد ، و هرآنچه را خواهد و دستور دهد ، به اجرا درمىآيد . - هرگاه از فرمانبردارى او هفت فلك آسمان نيز سرباززند ، سقف برافراشته‌اش ، فرومىريزد و نقش زمين مىشود و ويران مىگردد . - او آفتاب آسمان مجد ، و چراغ فروزان ظلمتها ، و برگزيدهء خدا از ميان بندگان است . - او امامى است فرزند امام و از خاندان ولايت كه همگى قطب و محور افلاك بزرگى و كمال هستند . - او در عزّت و شكوه ، بر همهء مردم زمين برترى دارد ، و از اين حيث به بلندترين پايگاه رسيده است . - هرگاه پادشاهان روى زمين ، در بلندترين قصرها مسكن گزينند و به عالىترين مقامها